Het is de bekendste quote van de filosoof Heraclitus; verandering is de enige constante. Deze oude Griek had gelijk. Niet alleen wijzigen onze externe omstandigheden met enige regelmaat (baan, huis, partner; de één wisselt wat meer dan de ander…), ook interne veranderingen horen bij het leven. Sterker nog, het zijn essentiële, en meestal ook gewenste, onderdelen van onze persoonlijke groei. Een mooi streven op weg naar, óf als onderdeel van, Maslow’s piramidepiek van zelfverwerkelijking. Toch loopt dit lang niet altijd naar wens. Wat maakt ons toch zulke lastige veranderaars?

‘Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg’

‘Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg’. Dit klinkt belachelijk eenvoudig, toch? Je wilt iets bereiken wat tot op heden niet is gelukt. Oplossing; een weloverwogen aanpassing van je strategie. Maar ondanks dat we weten dat zo’n verandering echt nodig is om bepaalde doelen in ons leven te behalen, vinden we het doodeng. Deze angst is overigens ontzettend goed te verklaren. We weten immers niet precies wat we kunnen verwachten…en daar houden we niet zo van. De mens is van nature een heel behouden gewoontedier. We weten niet wat deze nieuwe onbekende weg gaat brengen, dus houden we het graag veilig bij het oude. Lekker drentelen in onze eigen comfortzone.

We willen wel verandering, maar durven vaak niet

Zie hier het dilemma. We willen wel veranderen, maar durven vaak niet. Toch is er een belangrijke katalysator achter alle succesvolle veranderingen. Een noodzakelijkheid die ons tot actie aanzet en ons een eerste duw geeft weg van angst en onzekerheid. Het gaat om de kracht die wij doorgaans motivatie neigen te noemen. Een gevoel dat idealiter bestaat uit twee belangrijke componenten; dat wat je wilt bereiken én dat wat je wilt vermijden. En dit laatste zien we nog weleens over het hoofd wanneer we op weg gaan om ons mooie doel te bereiken.

Waar heb je echt genoeg van?

Een voorbeeld. Stel je wilt graag een nieuwe baan met meer verantwoordelijkheid en natuurlijk een bijbehorend salaris. In positieve zin is het vaak eenvoudig op te sommen waarom je dit wilt. Het wenkende perspectief is verleidelijk en heeft veel aantrekkingskracht op jou als persoon. Dit kun je zien als pull-energie. Toch kan het interessant zijn ook eens te doorvoelen waarom je niet blij bent met je huidige situatie. Vraag jezelf af waar je echt genoeg van hebt en hoe dit een probleem vormt in je leven. En natuurlijk; welke negatieve gevolgen heeft het wanneer je het oude bij het oude laat? Wat als je niet verandert? De antwoorden op deze vragen vormen de push-energie. Juist de combinatie van beide elementen (push én pull) maken de motivatiefactor compleet. Je wilt ergens van weg én ergens naartoe. Het verandermechanisme is hiermee in werking gezet. De reis kan nu echt beginnen!